Ég get ekki sagt annað en ég heppin að vera á lífi...
Ég skrapp til Reykjavíkur um helgina eins og öll mín frí

og hitti vini og kunningja

Og skemmti mér bara mjög vel, lenti í ímsum ævintírum....

En svo var komin tími á að fara heim!
og ég fór bara leið og guðdís mín fór í vinnuna, kl 7....

og ég byrja á að keyra og er komin á heiðin og þá verð ég svona rosalega þreitt ég stoppa bílinn og fæ mér fríst loft

og held svo áfram og verð ALLAF ÞREITTARI OG ÞREITTARI svo ég læt bara mistöðina og kalt og hækka vel í græjunum og dansa með og verð svona rosalega þreitt aftur.
Ég er þá komin í Staðarskála og stoppa og borða subwayin minn

og held svo aftur af stað og ég fer svona 10 sinnum með hausin út um gluggan til að halda mér vakandi.......
ég er þá komin á blöndós og held ádram norður þegar ég er komin að Staðarrétt(sem er upp á heiðinni) dett ég bara út og sofna

og ég greinilega búin að kvíla mig svona 1/2 km þá vakna ég við það að ég er komin útaf og ég bremsa og sníst og sníst og sníst og sníst...........................

ENDALAUST og loksins stoppa ég en þá lít ég til hliðar og þá er bara áin við hliðina á mér

Ég næ að snúa bílnum við og kemst upp á veg skjálfandi og í rosalegu sjokki........
og er það hálf partin en því ef ég hefði farið hinum mergin útaf þá væri ég ekki hér!!!!
En það er allt í lagi með mig en það brotnað einhvað framaná bílnum ég læt bara kíkja á það.
ÞAÐ HAFA SKO EINHVERJIR GÓÐIR OG FALLEGIR ENGLAR HJÁLPAÐ MÉR ÞARNA.......
Eins og auglisýngin segjir:
EKKI DEYJA ÚR ÞREITU......................................!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
vildi bara fá að deila þessu með mér........
p.s. þykir vænt um ykkur ölllllll.......................